Ödev Yapmayı Sevmeyen Çocuk

Hiç düşündünüz mü… Bir öğretmen çıkıp size “Ben de ödevden nefret ediyorum” dese ne hissedersiniz? Gülersiniz değil mi? “Olur mu öyle şey?” dersiniz. Ama bu kitapta oluyor. Hem de öyle bir oluyor ki insan bir an durup “Bir dakika ya nasıl yani?” diyor.

Çünkü bu hikâye, ilk bakışta ödevden kaçan bir çocuğun hikâyesi gibi başlıyor. Ama birkaç sayfa sonra anlıyorsunuz ki mesele ödev değil. Mesele, anlaşılmak.

Bünyamin sadece “ödev yapmak istemeyen” bir çocuk değil. O, görülmek isteyen bir çocuk… Onunla tanıştığınız anda sizi hemen kendi tarafına çekiyor. Çünkü o, alışık olduğumuz anlamda “ödevini yapmayan çocuk” değil. Koşan, tırmanan, deneyen, hareket eden bir çocuk. Ama ne zaman oturması istense, işte orada bir şeyler ters gidiyor.

Kitapta en çok dikkatimi çeken şey şu oldu: Bazen bir çocuk yanlış yaptığı için değil,
yanlış yerden bakıldığı için yanlış görünüyor. Ve yazar tam da bu noktada Bünyamin’i düzeltmeye çalışmıyor. Önce onu anlamaya çalışıyor.

Bünyamin’in dünyasına baktığınızda şunu açıkça fark ediyorsunuz: Onun derdi tembellik değil. Onun derdi hareket etmek isteyen bir bedenin, sürekli oturtulmak istenmesi. Onun derdi başarısızlık değil. Onun derdi, yaptığı şeylerin “başarı” sayılmaması.

Bir çocuğun ağaca tırmanıp bir kediyi kurtarması… Sizce bu bir başarı mı, yoksa “yaramazlık” mı? İşte kitap tam da bu sorunun ortasında bırakıyor sizi.

Derken sahneye Fikret Öğretmen çıkıyor. İlk bakışta klasik bir öğretmen gibi görünüyor ama değil. Çünkü o da bir yerden sonra itiraf ediyor: “Ben de ödevden nefret ediyorum.” İşte hikâye tam burada yön değiştiriyor. Sınıf, okul, ödev… Hepsi bir anda başka bir şeye dönüşüyor.

Bir plan başlıyor. Ama öyle sıradan bir plan değil. Üstelik Fikret Öğretmen bunu parmak sallayarak yapmıyor. Bir laboratuvar kuruyor. Bir zaman makinesi fikri atıyor. Ve çocuklar kendilerini hiç beklemedikleri bir maceranın içinde buluyor.

Okurken bir yandan gülüyorsunuz, bir yandan “bir dakika ya…” diyorsunuz. Çünkü hikâye ilerledikçe mesele sadece ödev olmaktan çıkıyor. Mesele, çocuğun neyi yapabildiğine, neye yatkın olduğuna, nasıl bir dünyaya sahip olduğuna dönüşüyor.

Hatice Kübra Tongar’ın kaleminde alışık olduğumuz o şey burada da kendini gösteriyor: Didaktik olmayan bir öğreticilik. Ders vermeden farkındalık kazandıran bir anlatım.

Çocuk okur için bu kitap  “eğlenceli bir hikâye…” Ama yetişkin okur için küçük bir yüzleşme. Kitabı bitirdiğinizde şunu fark ediyorsunuz: Bazı çocuklar ödev yapmayı sevmez. Ama bu, onların öğrenmeyi sevmediği anlamına gelmez.