Rabbim Ne Olur Toparla Beni
Bir eş, bir baba, elli yaşında bir adam.
Birden, hiç yoktan kapısına dayanan müzmin bir hastalık.
Ölüm ihtimalinin uyandırdığı derin farkındalıklar.
Korku, kaygı, şükür ve tefekkürle örülü saatler, günler, haftalar, aylar… Hastalar, sağlıklılar ve hasta yakınları için duygulara dokunan satırlar…
“Bu satırları yazarken hâlâ ağrılarım var. Ama artık kaçmıyorum. Kendimden, hastalığımdan, korkumdan…
Bir şey öğrendim: İnsan ağlamayı bile erteleyebiliyor. Ama bazen ağlamamak, ağlamaktan daha çok yoruyor.
Eğer bir gün bu satırları okuyan olursa şunu bilsin isterim: Ben güçlü görünmeye çalışmadım. Sadece çocuklarımın önünde yıkılmamaya çalıştım. Ve eğer ağlayacaksanız… Lütfen ardımdan ağlayın. Benim yanımdayken değil.”
Kitap Detayları
| Yazar | |
|---|---|
| Editör |
Ayşe Çetintaş |
| Yaş Grubu | |
| Kategori | |
| Sayfa Sayısı |
128 |
| Ebat |
13,5×21 cm |
| Cilt |
Karton Kapak |
| Baskı Tarihi |
Ocak 2026 |
Kitabı satın almadan önce incele
Satın Al
Kitabımızı aşağıdaki platformlardan satın alabilirsiniz.
Editörün Kaleminden
Engin Uzun’u yıllardır fotoğraflarından tanıyoruz. Işığı bekleyen, acele etmeyen, bakmayı bilen bir göz onunki. Bu kitapta ise o bakış, objektiften insanın iç dünyasına doğru yöneliyor. Objektifin önünde nasıl süslenmeyen bir gerçeklik varsa bu satırlarda da duygular makyajsızdır.
Bu kitabı okurken şunu çok net hissettim:
Burada güçlü görünmeye çalışan bir adam yok.
“Her şey yolunda” demek zorunda hisseden biri de yok.
Korkusunu inkâr etmeyen; kaygısını bastırmayan; acıyı süslemeyen bir insan var.
Bir eş, bir baba, elli yaşında bir adam…Ve bir gün, kapısına dayanan müzmin bir hastalık.
Bu kitap, tam da o andan sonra başlayan iç konuşmaları kayda alıyor. Korkunun bedende nasıl gezindiğini, beklemenin insana neler düşündürdüğünü, ağrının sadece fiziki değil, zihinsel bir yük olduğunu çok içten bir şekilde anlatıyor.
Satırlar ilerledikçe şunu fark ediyorsunuz: Bu kitap yalnızca hastalara yazılmamış. Sağlıklılara, hasta yakınlarına, güçlü durmak zorunda hisseden herkese hitap ediyor. Çünkü burada anlatılan şey: hayatın gerçekliği.
“İnsan ağlamayı bile erteleyebiliyor” cümlesi, editör masasında uzun süre durduğum cümlelerden biri oldu. Çünkü bu cümle, bugünün insanını çok iyi anlatıyor. Güçlü görünmeye mecbur bırakılmış, duygularını askıya almış, yasını bile erteleyen bir insanlık hâli bu.
Kitap boyunca beni en çok etkileyen şeylerden biri de şu oldu: yazar acısını merkeze almıyor; çocuklarının sesini, eşinin sessizliğini, odanın içindeki havayı fark ediyor. Kendine değil, hayata bakmaya devam ediyor. Bu da satır aralarında insana nefes aldırıyor.
Engin Uzun bu kitapta okuru teselli etmeye de çalışmıyor. Öğüt vermiyor. Güzel cümleler kurmak derdinde değil. Sadece yaşadığını olduğu gibi bırakıyor satırların içine. Belki de bu yüzden, metin okurun kalbinde yer ediyor.
Bu kitap; hastalığı yaşayanlara “Yalnız değilsin” demenin yanı sıra sağlıklı olanlara da şunu fısıldıyor:
“Hayat, sandığından daha kırılgan; ama tam da bu yüzden daha kıymetli.”
Editör olarak bu metnin içinde şuna çok sık rastladım:
Sessizlik. Ama kaçılan bir sessizlik değil bu; insanın kendine nihayet kulak verdiği bir sessizlik.
Kitabı bitirdiğinizde elinizde bir “anı” kalmıyor. Bir duruş kalıyor. Bir yavaşlama. Ve belki de en kıymetlisi, insanın kendi kalbine daha dikkatli bakma ve hayatı ertelemeden yaşama niyeti…
Sessizce. Gösterişsizce. Ama kalıcı bir iz bırakarak.
Haydi o zaman hayatımızda kalıcı izler bırakmaya niyet edelim.
Bu Kitabı Neden Okuyalım?
- İnsanın hastalık karşısındaki iç hâlini görünür kılar.
- Hastalara, sağlıklılara, hasta yakınlarına ve hayatı erteleyerek yaşayan herkese temas eder.
- Acıyı dramatize etmeden, süslemeden; olduğu hâliyle bırakır ve okura kendi duygusuyla baş başa kalma alanı açar.
- Baba olmayı, eş olmayı, sorumluluk taşıyan bir yetişkin olmayı kahramanlık anlatısına kaçmadan ele alır.
- Güçlü görünme zorunluluğunun arkasında biriken korku, kaygı ve yorgunluğu saklamadan dile getirir.
- Teselli dağıtan cümleler kurmaz; yavaşlamaya, durmaya ve fark etmeye davet eder.
- Okurda bilgi bırakmaktan çok, hayata bakışını yeniden düzenleyen bir iç sessizlik oluşturur.
- İnsanın kırılganlığını zayıflık değil, insan olmanın doğal bir parçası olarak yeniden konumlandırır.
Ailece Bu Cümleye Bayıldık
“İnsan, hastalıkla birlikte bedeninin sınırlarını fark ederken aslında ruhunun ne kadar yorulduğunu da görür. Güçlü kalma çabası çoğu zaman iyileştirmez; aksine duyguları erteleyerek acıyı büyütür. Oysa insan, kırılganlığını inkâr etmediği anda hem kendine hem hayata daha sahici bir yerden tutunmaya başlar.”